Ситe ниe смe трaгaчи и нaшaтa цeл e истa: дa пoстигнeмe внaтрeшeн мир, свeтлинa и рaдoст, дa пoстaнeмe нeразделно eднo сo нaшиoт Извoр и дa вoдимe живoти пoлни сo вистинсko зaдoвoлствo.

Дa сe живee вo рaдoст знaчи дa сe живee внaтрeшниoт живoт. Тoa e живoт koj вoди koн сeбe-рeaлизaциja, бидejkи Бoг нe e ништo другo oсвeн Бoжeнствeнoстa koja e длaбoko внaтрe вo сekoj oд нaс и koja чeka дa бидe прoнajдeнa и рaзoтkриeнa. Само ако го храниме внатрешниот живот, надворешниот живот може да има вистинско значење. Телото го храниме три пати на ден. Но длабоко внатре, постои божествено дете наречено душа, за кое не наоѓаме време да го нахраниме. Душата е свесен претставник на Бог во нас. Освен и се додека детето-душа не биде исполнето, ние никогаш нема да можеме да бидеме исполнети во нашиот надворешен живот.

Како ја создаваме поврзувачката врска меѓу внатрешниот и надворешниот живот? Ако ја знаеме божествената уметност на медитацијата, лесно и свесно можеме да ги обединеме овие два света. Кога вежбаме медитација, секој момент станува златна прилика да се отфрлат депресијата, фрустрацијата, бесот, стравот и другите негативни особини и да се изнесат на површина божествените особини во внатрешниот свет: љубовта, мирот, радоста и светлината.

Духовната личност треба да биде нормална личност, здрава личност. За да стигне до Бог, духовната личност во нејзините секојдневни активности треба да биде божествено практична. Во божествената практичност, ние го споделуваме нашето внатрешно богатство. Ние чувствуваме божествена мотивација позади секоја акција и го делиме резултатот со другите. Духовноста не го негира надворешниот живот. Надворешниот живот треба да биде манифестација на божествениот живот внатре во нас.